Niektórzy ludzie żyją w bardzo mylnym przekonaniu, że twory pracy naszego umysłu są niechronione. Jako że często charakteryzują się one niezwykłą oryginalnością i pionierstwem, od wielu już lat są pod ochroną porządku prawnego w każdym z cywilizowanych państw. Na gruncie polskim zadanie takie stoi przed zbiorem przepisów o nazwie prawo własności intelektualnej.

Termin własności niematerialnej został stworzony już w roku 1967. Wtedy po raz pierwszy użyła go jedna z agend Organizacji Narodów Zjednoczonych. Od tamtego czasu nie tylko znacznie więcej mówi się o własności intelektualnej, ale także próbuje ją chronić w coraz większym zakresie. W polskim prawie stworzenie utworu powoduje, że jego właściciel otrzymuje do niego dwa, podstawowe prawa.

Pierwszym z nich jest autorskie prawo osobiste. Polega ono w skrócie na tym, że bez względu na wszelakie uwarunkowania, każdemu autorowi przysługuje prawo do podpisania utworu własnym imieniem i nazwiskiem. Co więcej, prawo to jest niezbywalne i nie może zostać odkupione za żadne pieniądze i na podstawie żadnej umowy cywilnoprawnej. Jeżeli ktoś złamie autorskie prawo osobiste, automatycznie dopuści się kradzieży własności intelektualnej. W skrajnych przypadkach sytuacja taka może się skończyć nawet w sądzie. tam pokrzywdzony może żądać nie tylko przeprosin, ale i również odpowiedniego zadośćuczynienia.

Drugim zestawem przywilejów jest autorskie prawo majątkowe. To z kolei wyraźnie mówi, że jeżeli tylko wymyślimy coś oryginalnego, spokojnie możemy to wykorzystywać pod względem finansowym. Sytuacja ta dotyczy nie tylko dzieł pisanych, ale także malarstwa, patentów, czy innych objawów samodzielnej działalności. W tym przypadku od prawa tego można odstąpić na drodze odpowiedniej umowy cywilnoprawnej. Reguluje ona nie tylko wysokość samej płatności, ale także i zakres wystawionej licencji. W razie złamania autorskiego prawa majątkowego twórcy przede wszystkim przysługuje zadośćuczynienie pieniężne. Co więcej, na drodze prawnej może się on starać o zaniechanie łamania jego praw.